Relacja między człowiekiem a agentem AI w pracy kreatywnej przypomina interakcję dwóch odmiennych umysłów siedzących przy jednym biurku. Pierwszy z nich – ludzki – dostarcza intencję, emocjonalny wydźwięk i osobiste doświadczenie. Drugi – agent – oferuje błyskawiczne przeczesywanie ogromnych zbiorów informacji, tworzenie wielu wariantów i strukturyzowanie chaotycznych pomysłów w logiczną całość.
Podczas pisaniu tekstu agent może pełnić rolę wstępnego szkicownika: podaje propozycje sformułowań, sugeruje alternatywne struktury zdań albo sygnalizuje miejsca, w których argumentacja traci przejrzystość. Autor natomiast decyduje, które z tych podpowiedzi przyjąć, a które odłożyć na bok, bo tylko on rozumie głębszy sens całego komunikatu.
Podobnie przedstawia się to w pracy wizualnej czy muzycznej. Agent przygotowuje wersje kolorystyczne, komponuje wstępne motywy, organizuje surowe materiały. Człowiek nakłada na to własny sito estetyczny, wybierając to, co wpisuje się w jego wizję. Granica między wkładem maszyny a wkładem człowieka staje się płynna, ale to właśnie ta nieostrość przynosi najciekawsze efekty.
Najważniejsze w takiej współpracy jest wyraźne określenie ról na początku. Gdy człowiek postrzega agenta jedynie jako wykonawcę poleceń, traci jego potencjał do zaskakiwania nieoczekiwanymi połączeniami. Gdy natomiast oddaje mu pełną kontrolę, naraża się na utratę własnego głosu. Najlepsza ścieżka leży pośrodku – agent jako czujny rozmówca, człowiek jako końcowy sędzia estetyki.